باز پاييز آمده و فصل خزان               فصل تلخ رفتنت ازبينمانفصل تنهايي و جاي خاليت              روزگار سخت و رنج بي امانرنج بي روي تو با ياران خوب            رفت و امد در ميان دوستانروزها را بي تو در روي زمين             نيمه شب رفتن به زير آسمانراز با مهتاب گفتن در خفا                 از غم هجران و با اشك ورواناي عزيز رفته روحت شاد باد             قصه اي دارم تو را من اين زمانياوري من را به ياري خاسته ست       ياوري از جنس خوبان جهانياوري يكتا و از جنس خدا                ياوري بي مثل مانند و نشانياوري از جنس ناب آرزو                  ياوري مانند گلها مهربانياوري بي رنگ و دل آينه وار      &n

عاشق شده ام وصال سودای من استدیدار جمال بی مثال سودای من استاز زلف کج  و دو طاق ابرو چه کنیصد قصه کنون زوال سودای من استگویند رخش چو ماه تابان به شب استهر شب مه در کمال سودای من استباید که تهی سینه ز اغیار کنممجنون شده چون بلال سودای من استپرهیز غریبی ز خور و خواب و خوراکزیرا که وصال بی زوال سودای من است19 7 96-یزدنوشته شده توسط خداکرم غریبی در 12:41 |  لینک ثابت   • 

روحم شده آزاد از این خانه بیاییدای آنکه بگفتید به دنبال خداییداو نزد من و توست هم اینجاست هم اینجاستباید که کمی چشم و دل خویش گشاییدیک چند به دنبال خدا توی کنشتندجمعی که خدا توی کلیساست بیاییدیک عده به مسجد که همین خانه یار استاو در همه جا هست شما رو به کجایید؟پاییز و زمستان اثر از نقش رخ یاردریا و گلستان همه را سخت بپاییددر فصل بهاران که زمین سبز و زمان سبزاو رخ بنموده است که دیدار نماییدگم کرده ره و خسته مجنون و پریشانسرگشتهغریبیست  شما ره بنماییدنوشته شده توسط خداکرم غریبی در 14:7 |  لینک ثابت   •